Je voelt je gekwetst

En dat komt door iets of iemand. Je blijft maar malen. Het kleeft aan je en je loopt vast. Herkenbaar?

En hoe ga je hier nou mee om?

Vier tips. 

Geef uiting aan je pijn. 

Het is misschien moeilijk om je te uiten tegen de persoon die jou gekwetst heeft. Ook kan het zijn dat die persoon niet reageert zoals jij zou willen. En de omstandigheden waar je gekwetst over bent, zijn niet altijd binnen jouw invloed.  Zeg toch wat je te zeggen hebt. Schrijf het op. In een schrift voor jouw ogen alleen. Of schrijf een brief (die je niet hoeft te versturen). Maak een tekening, hoe wild en slordig ook. Gooi het eruit, geef letterlijk -uiting- aan je gevoelens. Je zult merken dat het helpt om de boel op een rijtje te krijgen. Waarom je je zo gekwetst voelt en welke gevolgen dat voor je heeft (waar voel je het in je lichaam?).  Probeer bóven te komen en verder te gaan in plaats van te verdrinken in het verhaal. Jij bent de blauwe lucht, niet de laaghangende bewolking (klik hier).

Blijf in het hier en nu.

Het verleden keer op keer herbeleven kan verslavend zijn. Feit blijft dat het gebeurd is. Je kunt niet terug naar die gebeurtenis en daar geluk vinden. Je kunt dat alleen maar nu ervaren. 

Identificeer je niet met je pijn.

Als alles wat je doet in het teken staat van datgene wat jou gekwetst heeft, kom je niet verder. Je leeft je leven niet. Je kunt zelfs in een situatie komen waarin je je gaat hechten aan wat de pijn je oplevert: aandacht, het begrip en de compassie van anderen.

Je zult meer en echter geluk gaan ervaren als je je verhaal kunt loslaten. Je kunt een verdrietig verhaal in het verleden hebben zonder het heden er helemaal omheen te bouwen.

Verbind je zelf weer met de persoon die je was voordat het gebeurde.

Het is niet gemakkelijk om een identiteit van pijn en gekwetstheid los te laten. Zeker niet als je er al lang mee rondloopt. Het kan helpen om je weer te herinneren wie je was voordat het gebeurde. Je kunt nog steeds die persoon zijn, iemand die niet verbitterd is en zich niet zo gekwetst voelt.

Als je je vredig en gelukkig wilt voelen, begin dan te bedenken hoe dat eruit ziet. Waar denk je dan aan, wat doe je, met welke mensen ga je om, met welke info voed je je geest? Dit zal je helpen om je te herinneren wie je was, wie je wilt zijn en hoe je niet (meer) wilt leven. 

Deze tips zijn gebaseerd op inzichten uit het boeddhisme en mindfulness (met dank aan tinybuddha). Als je meer info of ondersteuning wilt, mail mij dan gerust. 

Onderstaand een foto die ik maakte van het allerlaatste stukje van een zware wandeling op Corsica. Wandelen helpt mij enorm om de rommel waar je mee rondloopt, los te laten. Ik vind het onvoorstelbaar mooi om urenlang in de natuur te zijn... En te zien, te voelen en te merken, hoe alles klopt en in evenwicht is. 

Wat je ziet onderweg

Wat je ziet onderweg, is dat een blogje waard? Ik denk van wel. Er is zoveel kunst te zien, tekst te vinden, zoveel dingen om je over te verwonderen en zoveel om te bewonderen.

Vanmorgen regende het. Ik kwam veel mensen tegen die een foto waard waren. Iemand gehuld in een knalgeel regenpak. Zonnig bijna. Maar met een gezicht onder de capuchon dat op donderwolken en onweer stond. Iemand in de rij voor de GGZ met grauwe sokken in badslippers en een zwarte zonnebril die vrijwel niets van zijn gezicht liet zien. Hij zei me wel gedag, in vijf talen. Een dakloze die onder een eik (ingepakt in plastic waarschuwingen vanwege processierupsen) koelbloedig zijn halve liter bier zat te drinken en ondertussen zijn telefoon checkte. Waar zou hij zijn telefoon eigenlijk opladen, vroeg ik me af.

Ook hij zei gedag en zong een liedje voor mijn hond.

Geen foto's van deze mensen. Uiteraard.

Wel foto's van teksten die ik tegenkwam. Zomaar wat inspiratie. Om te bewonderen. Om je te verwonderen. Om even stil te staan en te bedenken: wie schreef dit, wie plakte dit hier op, was het om de wereld een beetje mooier te maken, of om mij even wakker te schudden?

Dank in ieder geval. Het maakt mijn wandeling de moeite waard. Alles wat je ziet, is volgens mij altijd de moeite waard om even bij stil te staan.

Zoals de tekst van Toon Hermans, op een hoog raam van een kerk.

Of deze fiets. Met het beertje voorop. Hoe liefdevol is dat?

Deze is ook leuk. Van complimentjes maakt je humeur (en je hart) een sprongetje

De kraaien hebben lak aan de waarschuwing. En de tekst 'human' geschreven in rood deed me even stoppen. Je kunt daar links of rechts gaan. Mooie symboliek. 

Loesje geeft advies: laten we de vrede gewoon uitdelen..

Woorden of stilte

Woorden geven aan wat je voelt en wat je bedoelt, is van onschatbare waarde.
Het vormt de brug van bewustwording naar begrip.
Het zorgt ervoor dat je afstand kunt nemen en kunt kijken naar het proces.
Van tunnelvisie naar helikopterview.

Woorden delen brengt je in contact met anderen.
Het vormt dan betekenis en zwaarte.
Er ontstaat ruimte voor luisteren en vertalen.
Van cirkelredenering naar afweging.

Stilte is daarbij je basis.
Stilte is je kracht.
Stilte is onvergelijkbaar.
Stilte is je vrede.

Woorden of stilte.
Woorden en stilte.
Samen in evenwicht.

Eenzaamheid

"Komt niet meer voor in Nederland. We zijn een welvarend volk,  iedereen is verantwoordelijk voor eigen geluk en inkomen. Wie eenzaam is, heeft de verkeerde keuzes gemaakt" (citaat van internetforum).

Niets is minder waar. Eenzaamheid komt veel voor helaas. En niet alleen bij alleenstaande ouderen, die weinig bezoek of aanspraak hebben. Of bij mensen die chronisch ziek zijn. Eenzaamheid komt ook voor bij mensen die op het eerste gezicht misschien wel alles hebben.
Eenzaamheid heeft vele gezichten.
Zo kan iemand die druk is met werk en (mantel)zorg en gezin eenzaamheid ervaren en ligt burn out zomaar op de loer.
Iemand die in materiële weelde leeft, kan eenzaam zijn door het gebrek aan échte contacten.
Iemand die een drukke sociale agenda heeft, kan eenzaam zijn door gebrek aan echte aandacht, liefde en compassie. Iemand die verzuipt in zijn werk, kan dat werk ook aanwenden om de diepe eenzaamheid die hij thuis in zijn gezin voelt, te verbloemen.

Eenzaamheid komt veel voor. Eenzaam zijn doet pijn. Op eenzaamheid rust een taboe. Van mij mag dat taboe er vandaag nog af. Laat de sluiers vallen en reik uit, zoek hulp en vraag om aandacht.

Eenzaamheid is geen keuze. Een vraag om hulp en aandacht wel.

Stil

Als je staat aan het begin van je kennen,
sta je aan het begin van je voelen.
Wie alleen kan zien wat het licht onthult
en alleen kan horen wat het geluid verkondigt,
ziet en hoort eigenlijk niets.

De werkelijkheid van iemand anders is niet gelegen in het feit wat hij je onthult
maar in wat hij je niet kan onthullen.
Als je hem dus wilt begrijpen luister dan niet naar wat hij zegt,
maar veel meer naar wat hij niet zegt.

Jij en ik blijven vreemden voor het leven,
voor elkaar en voor onszelf,
tot de dag waarop jij spreekt en ik luister
omdat ik meen dat jouw stem mijn eigen stem is en ik,
wanneer ik voor je sta, meen dat ik mezelf zie staan voor een spiegel.

(tekst van Kahlil Gibran, schrijver, dichter en denker uit Libanon)

Respons of reactie

"Lao Tse maakte altijd een ochtendwandeling. Een buurman wilde met hem meegaan. Lao Tse zei: ‘Maar denk eraan, wees niet praatziek. Je kunt meekomen, maar wees niet praatziek.’

Vele malen wilde de man iets zeggen, maar Lao Tse kennende, naar hem kijkend, hield hij zich in bedwang. Maar toen de zon begon op te komen, en dat zo prachtig was, was de verleiding zo groot dat hij alles vergat wat Lao Tse had gezegd. Hij zei: ‘Kijk! Wat een prachtige ochtend!’

En Lao Tse zei: ‘Je bent dus praatziek geworden. Je bent te praatziek! Jij bent hier, ik ben hier, de zon is hier, de zon komt op – dus wat voor zin heeft het tegen mij te zeggen: ‘De zon is schitterend! Kan ik dat niet zien? Ben ik blind? Wat is de zin ervan het te zeggen? Ik ben hier ook.’

De man die zei ‘de ochtend is prachtig,’ was daar eigenlijk niet. Hij was aan het herhalen, het was een reactie.

Als je respons geeft, zijn woorden misschien helemaal niet nodig, of ze zijn misschien af en toe nodig. Het hangt van de situatie af, maar ze zijn er niet noodzakelijkerwijs; ze zijn er misschien, ze zijn er misschien niet.

Respons hoort bij het hart. Respons is een gevoel, geen gedachte. Je wordt aangegrepen: bij het zien van een roos gaat er iets in je dansen, wordt bij de diepste kern van je wezen iets in beweging gebracht. Binnenin je begint iets open te gaan. De uiterlijke bloem lokt de innerlijke bloem uit, en de innerlijke bloem geeft respons: dit is het vermogen van het hart respons te geven. En als je je niet bezighoudt met onbeduidendheden, heb je genoeg energie, overvloedig energie voor deze innerlijke dans van het hart. Wanneer energie wordt verkwist in gedachten, worden je gevoelens uitgehongerd...".

Communicatie gaat (te?) vaak over het delen van woorden. Face to face, werk, privé en openbaar via internet. Communicatie via de buitenkant, de schil. Ware wijsheid is te kunnen communiceren via de kern, de binnenkant, daar waar woorden geen betekenis hebben maar innerlijk weten regeert. Respons vanuit het hart.

Als je stil bent, naar binnen keert en echt luistert, kun je de antwoorden verstaan. Respons in de letterlijke betekenis van het woord. Respons in plaats van reactie.

-vrij vertaald naar Lao Tse-