Eenzaam of alleen

 Het is weer december. De meeste mensen houden ervan. Het binnen gezellig en warm maken. Samen de feestdagen doorbrengen, lichtjes aansteken en rond de haard of de eettafel herinneringen ophalen.

Sommige mensen voelen zich alleen in december. Eenzaam zelfs.

Dit jaar zal de eenzaamheid misschien nog groter zijn vanwege de strenge maatregelen rondom corona. Samen afspreken, samen eten, samen het oude jaar verruilen voor een nieuw jaar, proosten op het naken van nieuwe herinneringen, is niet vanzelfsprekend. We moeten contacten uit de weg gaan en elkaar letterlijk op afstand houden.

Als je je alleen voelt of misschien wel eenzaam, maak dan eens een wandeling. Ga de natuur in, het park, het bos of de polder. Het maakt niet uit waar je woont. Zoek iets op dat zijn natuurlijke gang gaat. Eendjes in het park hebben geen idee dat corona de wereld in zijn greep houdt. De bomen staan zoals ze altijd staan. Vogels vliegen, zijn vrij en slaan gewoon hun vleugels uit. Misschien regent het wel, zachte miezer op je gezicht. Als een tedere aanraking. Of misschien waait het wel. Laat je omarmen. Misschien schijnt de zon. Laat je gezicht aanraken door de warmte en het licht. Wees je bewust van het daglicht.

En wees je bewust van al die processen onder de grond, in de aarde, die gewoon doorgaan en straks voor een prachtig gekleurd bloementapijt zorgen. Paarse krokussen in het gras. Of gewassen op de akker. Dat gaat allemaal gewoon door. Terwijl jij daar staat of loopt. 

Voel je onderdeel van dit grote geheel en je bent niet alleen. Laat je betoveren door de enorme veerkracht van de natuur en je voelt je vederlicht. Je kunt dit. Je bent niet alleen.

En als je je toch soms alleen voelt, of eenzaam. Dat mag natuurlijk. Dat hoort er soms bij. Sterren kun e ook alleen maar zien stralen als de hemel donker is. Het één kan niet zonder het ander. Maar onthoud dat het vanzelf weer overgaat, het wordt weer dag. Het wordt weer licht. Verbind je niet teveel aan je negatieve gedachten en gevoelens. Laat ze voorbijgaan, laat ze los. Hecht je er niet aan. Geloof ook neit alles wat je denkt. Dan heeft het geen macht over je.

Ik wens je een  mooie decembermaand en hoop dat je veel liefde en compassie mag voelen voor jezelf, voor de natuur, voor anderen en voor alles wat er is. Mocht je me iets willen vragen, of heb je hulp nodig, je kunt altijd contact met me zoeken. Mail me op aterra@dekuma.nl en ik luister graag naar je verhaal.

Jij bent de blauwe lucht

Gedachten en gevoelens zijn als wolken. Soms lijkt het dicht te zitten boven je hoofd (en in je hoofd) en wordt het steeds donkerder. Dan lijkt het weer licht te worden en opener. Observeer, neem waar en laat het voorbij drijven. Of draai je eens om en bekijk het vanuit een andere hoek. De foto's hieronder maakte ik met slechts 5 minuten verschil in tijd. Uit onderzoek blijkt dat emoties vaak binnen 5 minuten weg zijn. Gedachten nog sneller. Als je je er niet aan vasthoudt. Maar het er gewoon laat "zijn". Die houding geeft je ruimte en rust. Het verruimt je blik. 

En het maakt je hoofd leeg.

Zie je die blauwe lucht op de laatste foto?

Jij bent die blauwe lucht. Altijd blauw. Altijd aanwezig. Altijd daar. Een blauwe lucht waaraan wolken voorbij drijven. Dat zijn je gedachten. Die lucht is veel groter dan de wolken. De wolken zijn niet de blauwe lucht. Net zoals jij niet je gedachten bent. 

Klinkt dat gek? Nog een kleine vergelijking dan: 

Als er veel donkere wolken zijn, wordt het soms ook donker in je hoofd en vergeet je misschien dat die blauwe lucht er ook gewoon nog is. Daarboven Net zoals je met een overvol hoofd en overprikkeld systeem vergeet dat jij veel groter bent dan de gedachten die door je hoofd spoken.

De blauwe lucht is er altijd. Boven die bewolking. Een plek waar de zon schijnt. Misschien heb je dat wel eens echt gezien toen je met een vliegtuig door het wolkendek opsteeg en er boven kwam. Daarboven is het blauw, helder, overzichtelijk. 

Je kunt vanuit jouw blauwe lucht neerkijken op de wolken en zien dat lucht en wolken twee verschillende dingen zijn. 

Zit jouw hoofd vol? Ben je overprikkeld? Kun je niet loslaten? Ga dan op zoek naar blauwe lucht. Zoek die plek van waar je overzicht hebt. Alsof je op je rug in het gras gaat liggen en de wolken voorbij ziet drijven. Observeer, neem waar, zonder oordeel, zonder mening. Je laat de wolken gewoon zijn wat ze zijn en je verbindt je er niet mee. De lucht is niet hetzelfde als de wolken. Jij bent niet hetzelfde als je gedachten. Je hebt je gedachten maar je bent je gedachten niet. Haal diep adem. Concentreer je op je basis: je ademhaling. En voel dat je loskomt. Je hoeft niet los te laten. Het laat jou los.

Wat je ziet onderweg

Wat je ziet onderweg, is dat een blogje waard? Ik denk van wel. Er is zoveel kunst te zien, tekst te vinden, zoveel dingen om je over te verwonderen en zoveel om te bewonderen.

Vanmorgen regende het. Ik kwam veel mensen tegen die een foto waard waren. Iemand gehuld in een knalgeel regenpak. Zonnig bijna. Maar met een gezicht onder de capuchon dat op donderwolken en onweer stond. Iemand in de rij voor de GGZ met grauwe sokken in badslippers en een zwarte zonnebril die vrijwel niets van zijn gezicht liet zien. Hij zei me wel gedag, in vijf talen. Een dakloze die onder een eik (ingepakt in plastic waarschuwingen vanwege processierupsen) koelbloedig zijn halve liter bier zat te drinken en ondertussen zijn telefoon checkte. Waar zou hij zijn telefoon eigenlijk opladen, vroeg ik me af.

Ook hij zei gedag en zong een liedje voor mijn hond.

Geen foto's van deze mensen. Uiteraard.

Wel foto's van teksten die ik tegenkwam. Zomaar wat inspiratie. Om te bewonderen. Om je te verwonderen. Om even stil te staan en te bedenken: wie schreef dit, wie plakte dit hier op, was het om de wereld een beetje mooier te maken, of om mij even wakker te schudden?

Dank in ieder geval. Het maakt mijn wandeling de moeite waard. Alles wat je ziet, is volgens mij altijd de moeite waard om even bij stil te staan.

Zoals de tekst van Toon Hermans, op een hoog raam van een kerk.

Of deze fiets. Met het beertje voorop. Hoe liefdevol is dat?

Deze is ook leuk. Van complimentjes maakt je humeur (en je hart) een sprongetje

De kraaien hebben lak aan de waarschuwing. En de tekst 'human' geschreven in rood deed me even stoppen. Je kunt daar links of rechts gaan. Mooie symboliek. 

Loesje geeft advies: laten we de vrede gewoon uitdelen..