Eenzaam of alleen

 Het is weer december. De meeste mensen houden ervan. Het binnen gezellig en warm maken. Samen de feestdagen doorbrengen, lichtjes aansteken en rond de haard of de eettafel herinneringen ophalen.

Sommige mensen voelen zich alleen in december. Eenzaam zelfs.

Dit jaar zal de eenzaamheid misschien nog groter zijn vanwege de strenge maatregelen rondom corona. Samen afspreken, samen eten, samen het oude jaar verruilen voor een nieuw jaar, proosten op het naken van nieuwe herinneringen, is niet vanzelfsprekend. We moeten contacten uit de weg gaan en elkaar letterlijk op afstand houden.

Als je je alleen voelt of misschien wel eenzaam, maak dan eens een wandeling. Ga de natuur in, het park, het bos of de polder. Het maakt niet uit waar je woont. Zoek iets op dat zijn natuurlijke gang gaat. Eendjes in het park hebben geen idee dat corona de wereld in zijn greep houdt. De bomen staan zoals ze altijd staan. Vogels vliegen, zijn vrij en slaan gewoon hun vleugels uit. Misschien regent het wel, zachte miezer op je gezicht. Als een tedere aanraking. Of misschien waait het wel. Laat je omarmen. Misschien schijnt de zon. Laat je gezicht aanraken door de warmte en het licht. Wees je bewust van het daglicht.

En wees je bewust van al die processen onder de grond, in de aarde, die gewoon doorgaan en straks voor een prachtig gekleurd bloementapijt zorgen. Paarse krokussen in het gras. Of gewassen op de akker. Dat gaat allemaal gewoon door. Terwijl jij daar staat of loopt. 

Voel je onderdeel van dit grote geheel en je bent niet alleen. Laat je betoveren door de enorme veerkracht van de natuur en je voelt je vederlicht. Je kunt dit. Je bent niet alleen.

En als je je toch soms alleen voelt, of eenzaam. Dat mag natuurlijk. Dat hoort er soms bij. Sterren kun e ook alleen maar zien stralen als de hemel donker is. Het één kan niet zonder het ander. Maar onthoud dat het vanzelf weer overgaat, het wordt weer dag. Het wordt weer licht. Verbind je niet teveel aan je negatieve gedachten en gevoelens. Laat ze voorbijgaan, laat ze los. Hecht je er niet aan. Geloof ook neit alles wat je denkt. Dan heeft het geen macht over je.

Ik wens je een  mooie decembermaand en hoop dat je veel liefde en compassie mag voelen voor jezelf, voor de natuur, voor anderen en voor alles wat er is. Mocht je me iets willen vragen, of heb je hulp nodig, je kunt altijd contact met me zoeken. Mail me op aterra@dekuma.nl en ik luister graag naar je verhaal.

Je voelt je gekwetst

En dat komt door iets of iemand. Je blijft maar malen. Het kleeft aan je en je loopt vast. Herkenbaar?

En hoe ga je hier nou mee om?

Vier tips. 

Geef uiting aan je pijn. 

Het is misschien moeilijk om je te uiten tegen de persoon die jou gekwetst heeft. Ook kan het zijn dat die persoon niet reageert zoals jij zou willen. En de omstandigheden waar je gekwetst over bent, zijn niet altijd binnen jouw invloed.  Zeg toch wat je te zeggen hebt. Schrijf het op. In een schrift voor jouw ogen alleen. Of schrijf een brief (die je niet hoeft te versturen). Maak een tekening, hoe wild en slordig ook. Gooi het eruit, geef letterlijk -uiting- aan je gevoelens. Je zult merken dat het helpt om de boel op een rijtje te krijgen. Waarom je je zo gekwetst voelt en welke gevolgen dat voor je heeft (waar voel je het in je lichaam?).  Probeer bóven te komen en verder te gaan in plaats van te verdrinken in het verhaal. Jij bent de blauwe lucht, niet de laaghangende bewolking (klik hier).

Blijf in het hier en nu.

Het verleden keer op keer herbeleven kan verslavend zijn. Feit blijft dat het gebeurd is. Je kunt niet terug naar die gebeurtenis en daar geluk vinden. Je kunt dat alleen maar nu ervaren. 

Identificeer je niet met je pijn.

Als alles wat je doet in het teken staat van datgene wat jou gekwetst heeft, kom je niet verder. Je leeft je leven niet. Je kunt zelfs in een situatie komen waarin je je gaat hechten aan wat de pijn je oplevert: aandacht, het begrip en de compassie van anderen.

Je zult meer en echter geluk gaan ervaren als je je verhaal kunt loslaten. Je kunt een verdrietig verhaal in het verleden hebben zonder het heden er helemaal omheen te bouwen.

Verbind je zelf weer met de persoon die je was voordat het gebeurde.

Het is niet gemakkelijk om een identiteit van pijn en gekwetstheid los te laten. Zeker niet als je er al lang mee rondloopt. Het kan helpen om je weer te herinneren wie je was voordat het gebeurde. Je kunt nog steeds die persoon zijn, iemand die niet verbitterd is en zich niet zo gekwetst voelt.

Als je je vredig en gelukkig wilt voelen, begin dan te bedenken hoe dat eruit ziet. Waar denk je dan aan, wat doe je, met welke mensen ga je om, met welke info voed je je geest? Dit zal je helpen om je te herinneren wie je was, wie je wilt zijn en hoe je niet (meer) wilt leven. 

Deze tips zijn gebaseerd op inzichten uit het boeddhisme en mindfulness (met dank aan tinybuddha). Als je meer info of ondersteuning wilt, mail mij dan gerust. 

Onderstaand een foto die ik maakte van het allerlaatste stukje van een zware wandeling op Corsica. Wandelen helpt mij enorm om de rommel waar je mee rondloopt, los te laten. Ik vind het onvoorstelbaar mooi om urenlang in de natuur te zijn... En te zien, te voelen en te merken, hoe alles klopt en in evenwicht is. 

Ben jij je eigen vijand?

"Het ligt aan de ander. Of aan de omstandigheden. Je hebt er geen tijd voor. En ook geen geld. Het is niet het juiste moment. Zij zien het verkeerd. Hij begrijpt me niet en zij denkt er te makkelijk over. Als eerst  corona maar eens voorbij is. Als iedereen nou eens zijn verantwoordelijkheid zou nemen".

Hoe vaak denk je dit soort gedachten?

Zachtjes kruipen de stemmetjes in je hoofd. Steeds luider worden ze en frequenter. Ze veranderen je gedachten in beperkende overtuigingen.

Overtuigingen die vaak over een ander gaan. Of over de omstandigheden.

Maar is dat wel waar? En kun je zeker weten dat het waar is?

Zijn zij jouw vijand? Of ben je je eigen vijand?

Creëer jij misschien zelf een patstelling in jouw gedachtecircus? 

Haal je zelf elke keer die stoffige koffer met oude herinneringen tevoorschijn om jouw plaatje van het nu eens even haarfijn in te kleuren? 

Als je denkt/merkt dat je zelf je eigen vijand bent geworden, dan biedt dat een opening. Stop ermee.

Laat je beperkende (en beperkte) overtuigingen los. Geef jezelf de ruimte om het anders te zien. Anders te doen. Laat die koffer met trauma's en ellende lekker liggen waar hij ligt te verstoffen. Geef jezelf het heden en de toekomst cadeau. 

Mindfulness kan helpen in dit proces. Je leert om te ontspannen, te geven en te ontvangen. En je leert om (jezelf) te vergeven.

Verdriet

Verdriet is emotionele pijn. Deze pijn wordt iets draaglijker als je kunt vertrouwen dat het niet voor altijd blijft. Niet doen alsof de pijn er niet is, of er niet mag zijn, maar vertrouwen en geloven dat het niet voor altijd blijft duren. "It will pass" is een mooi mantra hierbij.

Alle gevoelens die horen bij emotionele pijn (verdriet, rouw) maken deel uit van een natuurlijk rouwproces. En het is belangrijk bij dit proces om deze gevoelens toe te laten. Om ze te voelen. Ontkenning van deze gevoelens, is ontkenning van jezelf en van jouw leven op dit moment.
De gevoelens hoeven niet logisch te zijn. Ze zijn niet goed of slecht, juist of verkeerd. Oordeel er niet over, maar ervaar ze. Dit hoef je niet alleen te doen, zoek iemand om een stukje met je mee te gaan.

De volgende stap- na het toelaten en erkennen- is om de gevoelens te uiten. Ook nu geldt dat dit zoveel mogelijk zonder oordeel gebeurt. Als je je teveel schikt naar verwachtingen van je omgeving of  als je je te verantwoordelijk voelt voor hun reacties kun je gevoelens gaan opkroppen. Dit kan leiden tot  schade op psychisch, emotioneel of fysiek niveau. Schaamte, minderwaardigheid, depressie, slaapproblemen en angsten.
Het uiten van emoties leidt tot herstel, het opkroppen niet.

Gevoelens kunnen explosief zijn. Deze gevoelens zijn normaal. Ze zullen in intensiteit en duur veranderen. Je kunt niet om de pijn heen, eroverheen of eronderdoor. De enige weg is er recht doorheen. Het is te dragen en te verdragen als je enkele mensen hebt die bereid zijn om je hierbij te ondersteunen en op deze moeilijke weg een eindje met je mee te gaan.

(geïnspireerd op "vingerafdruk van verdriet", van Manu Keirse)